ODNIESIONY SKUTEK

Oczywiście, inicjacja nie za­wsze musi „odnieść skutek”: na przykład można twier­dzić, że jedną z trudności, jaką mają uniwersytety na całym świecie z prostym problemem dyscypliny — po­mijając trudniejszy problem jednoczesnego nauczania i dokonywania odkryć — jest to, że jako system inicjacji uniwersytet jest o wiele za bardzo arbitralny, niezado­walający i stawiający młodym ludziom zbyt niskie wymagania. Żaden wojownik nie uznałby za szczególny zaszczyt triumfu w dziedzinie historii na uniwersytecie w Berkeley czy w Bombaju. Wyzwanie takie jest w ja­kiś sposób niemęskie, a podejmujący to wyzwanie    z lekka zabawni i niedorzeczni. Dziś akceptacja wartości życia umysłowego wymaga, jak się wydaje, szczególnej wiary; bardzo wielu dwudziestolatkom wiary tej bra­kuje i wyzwanie odrzucają. Kryzys uniwersytetów jest wymownym przykładem programowania ludzi przy po­mocy nieodpowiedniego programu i w nieodpowiednim momencie. Być może, bardziej jednoznaczny ceremo­nialny i fizyczny proces inicjacji „rozwiązałby” pro­blem (choć rozwiązania takie są współcześnie wyraźnie nie w modzie). A może nie rozwiązałby go. Niemniej, jako społeczność winniśmy być przygotowani na roz­ważenie nowych i nieoczekiwanych sposobów reorgani­zacji naszych praktyk edukacyjnych, tak by odpowia­dały rzetelniej’wymogom biogramatyki, którym — jak sugerujemy musimy albo poddać się, przynajmniej w pewnym stopniu, albo wiele przecierpieć.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply