KULTURA LUDZKA

Kultura ludzka może rozkwitać i obu­mierać w ten sam sposób. Ale ponieważ jesteśmy właś­nie tym rodzajem zwierzęcia, którym jesteśmy, w roz­woju kultury oraz jej form występować będą stałe ele­menty, równie przewidywalne jak ukąszenie w kark u pawianów.Musimy tworzyć kulturę i kultura musi być różna w różnych populacjach. Istoty ludzkie będą robiły, oczy­wiście, rzeczy właściwe ludziom, a pawiany — właści­we pawianom. Zajmowanie się tą zmiennością nie jest łatwe, ponieważ silnie zakorzeniony jest pogląd, że róż­nica pomiędzy nami a zwierzętami leży w sposobie przekazywania zachowania się: u zwierząt — genetycz­nym, a u ludzi — kulturowym, przebiegającym na dro­dze uczenia się i nauczania zachowań w formie symbo­licznej, przede wszystkim językowej. Zgodnie z tym po­glądem mały pawian rodzi się z zestawem genów, które kierują jego życiem aż do najdrobniejszych szczegółów, i mimo iż uczenie się będzie grało pewną rolę w jego zachowaniu się, nie będzie jej odgrywało używanie symboli, zdolność przewidywania i posługiwania się in­teligencją. Pawian ugryzie małżonkę w kark, ponieważ tak każą geny, a nie dlatego, że jego kultura uczyniła to regułą. Będzie gromadził wokół siebie harem, ponieważ instrukcja takiego postępowania zawarta jest w jego kodzie genetycznym, a nie dlatego, że poligamia jest wynalazkiem i jednym z praw jego szczepu.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply