ASPIRACJE ETOLOGII

Aspiracje etologii nie ograniczają się do wspomnia­nych wyżej wypadów w stronę świata człowieka, które można uznać za nieśmiałe i mało agresywne. Istnieje bowiem również etologia człowieka jako samodzielna gałąź etologii. Wśród samych etologów zdania na jej te­mat są podzielone. Robert A. Hinde odnosi się do niej nieufnie, albowiem zajmowanie się nią jest dla niego jednoznaczne z wyrzeczeniem się perspektywy porów­nań międzygatunkowych, natomiast propaguje ją Ire- naus Eibl-Eibesfeldt. Etologia człowieka, stosując wy­kształcone przez etologię metody obserwacji i klasyfi­kacji, przedmiotem badań czyni zachowanie niewerbal­ne ludzi w różnych kulturach — w trakcie zalotów, po­witania etc. Bada zachowania się dzieci i osób upośle­dzonych umysłowo. Etologia człowieka nie pozbawiona jest także dalej idących ambicji. Irenaus Eibl-Eibe­sfeldt uważa za błędne mniemanie, że etologia człowie­ka ogranicza się do badania tych zachowań człowieka, które dają się określić jako „zwierzęce”. „Próbujemy również — powiada — zrozumieć ewolucję i funkcjo­nalne aspekty wzorów kulturowych, analizując je z punktu widzenia tego, na ile przyczyniają się do zwięk­szenia ogólnej wartości przystosowawczej”. A dalej pi­sze, że w centrum zainteresowania etologii człowieka znajduje się pytanie, w jakim stopniu dziedzictwo ge­netyczne określa zachowanie się człowieka.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply